Koen is “in gesprek”

‘’In gesprek zijn’’

Diagnose gesprekken, (traject)voortganggesprekken, verzuimgesprekken, maatregelgesprekken, baliegesprekken, driegesprekken, telefoongesprekken, rondetafelgesprekken. Voor een klantmanager doelmatigheid bestaat een significant gedeelte van de dag uit ‘’in gesprek zijn’’. Volgens Montaigne, een Franse filosoof, schrijver en politicus uit de Renaissance periode worden we ons in het gesprek bewust van onze eindigheid en de beperktheid van de eigen levenservaring. Door het voeren van gesprekken kunnen we deze levenservaring verruimen en kennis opdoen op welke punten we nog tekortschieten wat betreft onze levenservaring. Daardoor zijn we na het gesprek niet langer dezelfde als voor het gesprek.

Het zou leuk zijn geweest als Montaigne nog leefde en een keer kon aanschuiven bij een gesprek, want na het voeren van talloze gesprekken is het niet zozeer de eindigheid en beperktheid van mijn eigen ervaring waar ik meer bewust van wordt, alswel de oneindigheid van het bestaan, want de diversiteit van levens dat aanschuift in een gesprek is alles behalve beperkt te noemen. Zo draai ik sinds enkele weken mee als klantmanager in de rol van werkmakelaar op de nieuwe intakedesk,  in het leven geroepen om direct bij de poort,  een schifting te maken tussen wie wel en niet recht heeft op levensonderhoud. Ook wordt de afstand tot de arbeidsmarkt bepaald, zodat iemand direct terecht komt bij de juiste contactpersoon binnen de gemeente of het UWV.

Een greep uit een dagje intakedesk!

De dag begint met een Surinaamse man die zijn laatste baan heeft opgezegd omdat er een sterfgeval in de familie was. Zijn tante overleed en in de Surinaamse gemeenschap is een tante verliezen hetzelfde als een moeder verliezen zegt hij. Toen is hij maar gestopt met werken. Ik vertel hem dat ik 1 dag verlof krijg als m’n moeder overlijdt en als mijn tante overlijdt dit mij een verlofdag kost. Na dit gesprek schuift een Marokkaanse meneer aan die voor de vierde keer een poging tot aanvraag doet. Uit gegevens blijkt dat hij naar alle waarschijnlijkheid auto’s exporteert van Nederland naar Marokko en vice/versa en dit niet toe wil geven. Waarom die dan zoveel kentekens op zijn naam heeft staan en zijn paspoort, pagina na pagina, vol met stempels uit Marokko zit, weet hij ook niet. Dan komt er een Indonesische vrouw van middelbare leeftijd die in het verleden herhaaldelijk door haar man is mishandeld en psychisch in de war is. Haar kinderen willen haar niet meer zien, omdat ze niet om kunnen en willen gaan met haar psychische toestand. Dan een gesprek met een voormalig Joegoslavisch gezin dat is gevlucht voor een aardbeving en nu in Nederland op straat woont, gevolgd door een gesprek met een negroïde jongeman die zich heeft verkleedt als vrouw en een carrière in de modebranche ambieert. Een man belt op met de receptie van de zesde verdieping waar de intake desk zit. Hij vraagt of het gesprek beneden kan plaatsvinden, want hij heeft hoogtevrees. Uit informatie blijkt dat hij vorige week nog van Curaçao naar Nederland is komen vliegen. De vrouwelijke collega waar hij de afspraak mee heeft, gaat naar beneden. Ik ga mee, omdat ze niet alleen in de lift durft. De man blijkt inderdaad vorige week volledig gedrogeerd in een vliegtuig te hebben doorgebracht. Na enig overleg vindt het gesprek beneden doorgang.

Na de lunchpauze schuift een Irakees aan die sinds 2000 in Nederland op straat heeft geleefd. Zijn hoofd zit vol met gewelddadige gedachten, voortkomend uit zijn ervaringen met de oorlog in Irak. Vorige maand namen zijn gedachten de overhand en heeft hij een pak wasmiddel genuttigd. Daarna is hij in het ziekenhuis opgenomen en nu zit hij in gesprek met mij. Het leven kan raar lopen. Er verschijnen in de middag nog twee WIJ jongeren, die sinds 1 januari 2011 eerst een werkleeraanbod moeten accepteren voor ze een inkomensvoorziening krijgen en een alleenstaande moeder met een kind van 9 maanden dat onophoudelijk huilt. Als het laatste gesprek van de dag klaar is, een kort gesprek, met een Nigeriaanse vrouw die wel Nederlands kan spreken, maar dit bewust weigert en wat ik achteraf hoor van een collega die haar in het verleden heeft gesproken, waarschijnlijk haar man in Nigeria heeft vermoord, lees ik op AD.nl dat een vrouwelijke ambtenaar van de gemeente Downey in Californië, een hele dag dood op haar werkplek heeft gezeten. De volgende morgen werd het lichaam pas opgemerkt door een bewaker.  Uit onderzoek bleek dat collega’s haar het laatst gesproken hadden om een uur of negen op vrijdagmorgen. De rest van de dag had ze dood achter haar bureau gezeten. Zo zie je maar weer, ‘’in gesprek zijn’’ is best belangrijk.

Geschreven door: Koen Liefaart, klantmanager

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s